Monday, May 7, 2018

මාව එපා මරා දමන්න, අම්මේ.



මම මතු වුණේ ඉතා මෑතක. දැන් මම කල් ගෙවන්නේ අම්මාගේ කුසේ, එනමුත් දස මසකට පසු මම ලෝකයට බිහි වෙනවා. මට මෙහි එතරම් ම හොඳයි, සැප පහසුයි! අම්මා මං ගැන වද වෙනවා, නිතර ම ඇය මෘදු සංගීත කණ්ඩ වාදනය කරනවා හා මම ආස්වාදය කරනවා ඇයත් සමගින් සමහර දවසට නිදාගන්නවා. සෑම සවසක ම තාත්තා වැඩ ඇරිලා එනවා. ඔහු අම්මව වැළඳගන්නවා හා මම ජීවත් වන ඇගේ උදරය අතගානවා. මම මෙලෝ එළිය දකින දා, අපේ පවුල ඉතා වාසනාවන්ත එකක් වෙනවා, මම ඒ තරමට ම ඔවුන්ට ආදරෙයි.
        මගේ අම්මා වැඩි වේලාවක් ගෙදර ඉන්නේ. නමුත් එකේ සිට පහ දක්වා ඇය පාසැලේ වැඩට යනවා. ඇයට දැන් ගොඩක් සිසුන් නැහැ. නමුත් ඔවුන් ඉතා ආදරෙයි මගේ අම්මට. එ නමුත් කමක් නැහැ, මම උපදින දාට, මම තවත් වැඩියෙන් ඇයට ආදරය කරනවා. පාසැල ඇරිලා මගේ අම්මා ගෙදර එනවා, කෑම කනවා. ඇයත් සමග මමත් කෑම කනවා. හැමදා ම ඒ සියල්ල එ තරම් ප්‍රනීතයි! පසුව මගේ අම්මා රූපවාහිනිය බලනවා හා ගොතනවා. පසු ව පාඩම්වලට සූදානම් වෙනවා. රෑට තාත්තා ගෙදර එනවා හා ඔවුන් නින්දට යනවා.
        ඒ විදිහටයි දවස ගෙවෙන්නේ. මගේ තාත්තා උත්සාහ කරනවා සියල්ලෙන් ම අම්මව පිනවන්න. ඔහු එ තරම් ම දයාබරයි! ඉක්මනට මම ඉපදෙනව නම්, මම හැමදා ම සවසට ඔවුන් ව වැළඳගනීවි, සිපගනීවි, පසුව මම ඔවුන් සමගින් ඇඳට බඩගාවි. ඒ අය මා එක්ක සෙල්ලම් කරාවි. එහෙම වුනා නම් නියමයි!
        සෑම දිනක ම මම වැඩි වැඩියෙන් වැඩෙනවා. මගේ අත්, කකුල් ඇති වෙන්න පටන් ගන්නවා. මම සියල්ල දකිනවා, මට සියල්ල හැඟෙනවා. මගේ දෙමව්පියන්, සමහර විට, ඒ බව දන්නේ නැහැ. කොච්චර සිත්ගන්නාසුළු ද! මට හැකියි දකින්න, මොකක් ද එගොල්ලෝ කරන්නේ කියලා, ඔවුන්ට නො හැකියි කුස තුළට එබිලා බලන්න, මම ඔවුන්ට අත වනන සැටි සහ සිනහසෙන සැටි. මට එ තරම් ම සතුටුයි හා ඉතා යහපත්! සමහර දවස්වල මට හිතෙනවා අම්මාගේ කුසෙන් රාත්‍රියේ දී පහලට බහින්න, සිපගන්න අම්මාව තාත්තා සමගින් හා ආපසු යන්න, නමුත් මම තවමත් කුඩායි, පොඩ්ඩන්ට නියම වෙලා තියෙන්නේ කුස තුළ සිටින්නයි. සමහර දිනවල දී අම්මා ආච්චිව බලන්න යනවා. ඇය ඉතා මෘදුයි හා කරුණාවන්තයි. ආච්චි අම්මට කෑම ගෙනත් දෙනවා. අයගේ ගෙදර පිරෙන්න තිබුනත්. තවත් නැක්කිම හා ඇඳුම් මා සඳහා, ඔවුන් නො දැන සිටියත් කව්ද ඉපදෙන්නේ කොල්ලෙක් ද කෙල්ලක් ද කියා. මට එ තරම් ම ප්‍රසන්නයි, ඔවුන් සියල්ලන් මා පිළිබඳ සිතන නිසා හා මා රැකබලා ගන්නා නිසා. කෙසේ වෙතත් කුඩා දරුවෙක් වීම කොපමණ යහපත් ද හා සැප පහසු හා මෘදු කුස තුළ සිටීම.
        මාසයක් ගෙවී ගියේ ය. මම තව තවත් විශාල වෙනවා. මට දැනටමත් ආසා හිතිලා තියෙනවා ප්‍රියතම කෑම පිළිබඳ ව. ඒවායින් මාගේ කුස පුරවනවා අම්මා හා සංගීතයට ඇය නිතර සවන් දෙනවා. තවත් මගේ තාත්තා කණ අම්මාගේ කුසට තියලා ඇහුම්කන් දුන්නා කෙසේ මම එහි ජීවත් වන්නේ ද කියා. ඒක අපූරුයි! මම අතින් ඇල්ලුවා අම්මගේ බඩ හා කැසුවා ඇඟිලිවලින්. තාත්තා කිව්වා මම හුස්ම ගන්නවා ඇහුණා කියලා. මෙන්න මෝඩයෙක්!


        අද අම්මට පාඩම් වැඩ තිබුනේ නැහැ. සිසුන් අධ්‍යාපන චාරිකාවකට සහභාගී වූ නිසා. ඇය කලින් ම ගෙදරට ආවා. ඇය දොර ඇරියා හා එහි දී තාත්තව දැක්කා කෙල්ලෙකු සමගින්. ඇය අම්මා වගේ මෘදු හා සුරතල් එකියක වූවා ය. ඇයි ද තාත්තා ඇයව වැළඳගත්, සිපගත්තා හා සිනාසුනා. නමුත් අම්මා ඇයට කැමැත්තක් දැක්වූයේ නැහැ. ඇය තාත්තාට කෑගහන්න පටන් ගත්තා. කෙල්ල ඒ වෙලාවේ ම කඩිනමින් ගෙනා දෑ එකතු කර ගත්තා, දිව ගියා. අම්මා, තාත්තා එක්ක රන්ඩු කරන්න පටන් ගත්තා. මම කවරදාක වත් දැකලා නැහැ, ඔවුන් රන්ඩු කරනවා. අම්මා සද්දෙට කෑගැහුවා, තාත්තාගේ මූණට ගැහුවා. තාත්තට කේන්ති ගිහිල්ල කොහේද ගියා. අම්ම කෑගැහලා කිව්වා තවත් එන්න එපා කියලා. පසුව ඇය ඇඳි පුටුවක වාඩි වුනා හා හොඳට ම ඇඬුවා. මට ඇය ගැන එ තරම් ම දුක හිතුනා. මට ගොඩක් වුවමනා වුනා ඇයට කවරෙකින් හෝ උදව් කිරීමට. නමුත් නො හැකි වුනා. මම එ විට තීරණය කළා, මම ලෝකයට බිහි වූ දාට, මම සෑමදා ම මගේ අම්මව සනසන්න. ඇය කවරදාක වත් අඬන්න සිදු වන්නේ නැහැ. මම ඇයට එ තරම් ම ආදරෙයි!
        පළමු වරට ඇගේ කුස තුළ මට මොකක් දෝ අපහසුවක් ඇති වුනා. ඇයි දන්නේ නැහැ වම් අත රිදෙන්නට වුනා. සමහර විට අම්මා හැඬුවා හා නො සන්සුන් වුන නිසා වෙන්න ඇති? ඇය හිටි ගමන් නැගිට්ටා ඇඳි පුටුවෙන් හා කාමරය පුරා ඇවිදින්න පටන් ගත්තා. නමුත් කඳුළු බිඳු ඇගේ දෑස්වලින් හැලුණා. මට කැම කන්න වුවමනා වුනා. අම්මට මුළුමනින් එය අමතක වූවා සේයි. පුදුමයි කවරදාක වත් පෙර නො වූ ලෙසට. කමක් නැහැ මම තවත් ඉවසන්නම්, වැදගත් වන්නේ අම්මට සැහැල්ලුව දැනෙන්න ඔනේ. අම්මා, තාත්තා එක්ක සමාදාන වෙන්න ඔනේ.
        අහිංසක අම්මා, ඇයට නිදාගැනීමට නො හැකි විය, නැවත ඇඬුවා ය. මට කොච්චර හිතුන ද කුසෙන් බසින්න, බැහැලා වැළඳගන්න ඇය ව මගේ කුඩා දෑත්වලින්. සමහර විට ඇයට සැහැල්ලුවක් දැනේවී.
        හිමිදිරිය උදා වුනා. අම්මා අවදි වුනා, නමුත් තවමත් කවිච්චිය මත වැතිර සිටියා. මට නැවතත් බඩගිනි වුනා. ඇයි ඇය මා ගැන අවධානය යොමු නො කරන්නේ? ඇයි එ තරම් ම නො සලකා හරින්නේ, ඉස්සර වගේ නෙමෙයි? කොහේ ද මගේ තාත්තා, මට ඔහු නො මැති ව තනිකම ගොඩක් දැනෙන්න පටන් ගෙන!
        ඔන්න, අවසානයේ දී අම්මා නැගිට්ටා කවිච්චියෙන් කුස්සියට ගියා. සමහර විට ඇය මට කවයි! නැහැ ඇය නැවතත් කොළොම්බුව මත වාඩි වුනා නැවතත් වැලපෙන්න වුනා. මට හිතුනා ඇයට කියන්න: “ අම්මේ අඬන්න එපා, මම ඔයාට ඉන්නවා, මට ඔයා නැතුව ජීවත් වෙන්න බැහැ, ගොඩක් ආදරෙයි. “ මම හීන් සීරුවේ ඇයගේ කුස අත ගෑව, මුදු වචනෙන් ඇයට මිමිණුවා. කොච්චර දුක ද ඇයට කිසිවක් ඇහෙන්නේ නැති එක.
        අම්මා විවර කළා ය පෙට්ටියක්, මොකක් ද ගත්තා, ලයිටරය පත්තු කළා. මොකක් ද ඇය කළේ.
        තූ..., හුස්ම හිර වෙනවා. මොකක් ද ඒ, දෙයියනේ, මොන ජරාවක් ද! මොකක් ද ඒ දුම! මම ජීවත් වන කුඩා සැප පහසු කුස තුළ කවදාවත් එ වැන්නක් වුනේ නැහැ! ඊයා මට එ තරම් ම අපහසුයි, දුම දෑස් පලුදු කරනවා, මට කැස්ස එනවා.
        අම්මේ, අනුකම්පා කරන්න මට, මොකක් ද ඔයා කරන්නේ මට එ තරම් ම අප්‍රසන්නයි! නමුත් නැහැ, ඇයට ඇහෙන්නේ නැහැ මාව. උරනවා මොනව ද ජරාවක්. මගේ හිත කලබල වෙනවා, මට ඇඬෙන්න එනවා. අම්මාව වැරෙන් අල්ලාගත්තා බඩින්. ඇය වමනය කරනවා. අවසානයේ ඇය සිගරට් උරන එක නතර කළා. එ නමුත් දුම තරම් ම ගොඩක් ඇයගේ කුස තුළ! මම දුමට පිඹිනවා, එවා හෙමිහිට ඉවත් වෙනවා. අම්මා නැවතත් අඬනවා. මමත් ඇයත් සමග ම අඬනවා. එයින් දරුණු දුම කැහැල ඉවත් කරනවා. මගේ පපුව රිදෙන්න පටන් ගන්වා.
        අම්මා කෑම කැව්වා මට, නමුත් නැවතත්, කණගාටු වන්නේ මම කැමති දෙයින් නෙමෙයි. ඇයි ද බලාපොරොත්තු නො වන ලෙස සියල්ල ඉක්මනින් වෙනස් වුනේ? සමහර විට මොකකින් හරි මගේ අම්මව කේන්ති ගැස්සුව ද මගේ ආදරණිය අම්මව? මොකකින් ද ? අම්මා අද පාසැලට ගියේ නැහැ. ඇය අද ගෙදර හිටියා, හඬා වැටුණා මුළු දවස ම! මගේ පපුකැනැත්ත තවත් තදට රිදෙන්න ගත්තා. ඇය නැවතත් ඉරුවා මොකක් දෝ ජරාවක්. මට වැඩි වැඩියෙන් වුවමනා වුනා ඇගේ කුසෙන් දුවලා යන්නට. මෙහි සම්පූර්ණයෙන් අපහසුවක් ඇති වුනා. මෙහි ගඳක් දැනෙනවා, දුම ඇස් සූරනවා, තව එකක් මට දැන් ගොඩක් කන්න ඕනා.
        අද අම්මා කලින් ඇහැරුනා. ඇයට නින්ද ගියේ නැහැ. මොනව ද මන්දා ඇය මට කන්න දුන්නා. රසක් දැනුනේ නැහැ. කලින් දේට වඩා එය රසයි. මට දැන් පානයට යමක් ඔනේ. අම්මා මගේ අදහස තේරුම් ගත්තා සේ, ශීතකරණය වෙත ඇය යමින් ඇය මොකක් දෝ බෝතලයක් ගත්තා. ඇය වත්කළා පොඩි වීදුරුවකට විනිවද පෙනෙන දියරයක්. මට එ තරම් ම සතුටුයි. අවසානයේ අයට මාව මතක් වුනා, අවසානයේ දී ඇය මා ගැන හිතන්න ගත්තා පෙර සේ ම. ඇය වීදුරුව කට ලඟට ගත්තා තියුණු ලෙස කට ඇතුළට වත් කළා ය එහි වූ දෙය. දෙයියනේ මොන වසක් ද, මොන කටුක රහක් ද! මම එ වර ම ඉවත හෙළුවා එය. මට ගොඩක් පිළිකුල් හා අප්‍රසන්නයි. ඇයි අම්මා එ තරම් ම මට දුක් දෙන්නේ, මට මොකක් වුනත් ඇයට කමක් නැති ද? නැහැ එහෙම වෙන්න බැහැ. ඇය මට ගොඩක් ආදරෙයි, ඇයට මං වගේ. ඇයට බැහැ මට නපුරක් පතන්න. ඇයට හරියට අමාරුයි. කොහොම වුනත් මට තේරෙන්නේ නැහැ, ඇය පානය කරන මොනව දෝ වසක් නිසා ඇයට සැහැල්ලුවක් දැනෙනවා ද කියලා, මම සිටින කුස පිරී යනවා විස දුමෙන් ? එයින් කොහොම ද සැහැල්ලු වෙන්නේ මට වේදනාව ගෙන දෙනවා? නැහැ ඇය ඉස්සර එහෙම නැහැ. හැමදා ම මෙහෙම වෙයි ද? මම ඒකට ගොඩක් කැමති නැහැ, මට ඒක දරා ගන්න බැහැ.
        තව දවස් කීපයක් ගෙවී ගියා. සියල්ල තවත් නරක අතට හැරුණා. අම්මා මට මුකුත් කවන්නෙ ම නැහැ. දුම උරනවා විතරයි. මුළු දවස ම බොනවා, කවිච්චියේ වැතිර අඬනවා. මට ගොඩක් අමාරුයි. නිතර ම හිස, පපුව රිදෙනවා, සමහර දවස්වල වමනේ කරනවා මම. සෞම්‍ය හා මුදු කුස තුළ ඉන්න බැහැ වගේ! මම නිතර ම තට්ටු කරනවා ඇයට මගේ දෑතින් හා විශ්වාස කරනවා මෙහෙන් එළියට එන්න. නමුත් ඒක කරන්න බැහැ. මගේ හුස්ම හිර කරනවා මෙහි. තාත්තා එක වරක්වත් අපිව මුණගැසුනේ නැහැ. එයා අපිට ආදරේ නැහැ වගේ, අපිට එයාව ඔනේ නැහැ වගේ. නැහැ එහෙම වෙන්න බැහැ, අම්මත් එක්ක රන්ඩු කරන්න පෙර අපි ගැන එයා හොයලා බැලුවා. මොකක් ද සිද්ධ වුනේ? මා ගැන වගක් නැහැ. මම හිඳගෙන ඉන්නවා, අඬනවා. මට මෙහි තනියි.
        තවත් දවස් කීපයක් ගෙවී ගියා. අපේ ගෙදරට ආච්චි ආවා. ඇය මොකක් ගැන ද අම්මා එක්ක වාද කළා. කඳුළු පුරවගෙන අපේ ගෙදරින් පිට වෙලා ගියා. අම්මා මෙකකින් ද ඇයට රිද්දෙව්වේ? මොක්ක දෝ වැඩක් නැති දෙයක් නිසා ඒගොල්ලෝ වාද කළා. මුලින් ම ඔවුන් සමාදානෙන් සාකච්ඡා කළා. පස්සේ අම්මා කිව්වා එක වචනයක්, ආච්චි අඬන්න පටන් ගත්තා. මට කිසිම දෙයක් තේරුනේ නැහැ. ඇය මොකක් ද කිව්වේ? “ කරන්න ඔනේ ගබිබාවක්“ නැතිනම් “ ගබ්සාවක් “. හරියට ම තේරුනේ නැහැ, ඒක එච්චර වැදගත් නැහැ. මෙකක් හරි නරකක් ද, ආශ්වාස කරන දුමෙන්, මෝඩ බීමෙන් වමනය යන? ඇය තමාව ම පාලනයට නතු කර ගත යුතු යි, සියල්ල සමග සමාදාන විය යුතු යි. සියල්ල යහපත් වෙයි හා නිශ්චල වෙයි ඉස්සර වගේ.


        අම්මා නැවතත් අවදි වුනා උදෙන් ම හා මට කෑම කවන්න අමතක කළා. මම තවත් අඬන්නේ නැහැ. මම හුරු වෙලා, මා ගැන ඇය අවදානය යොමු නො කිරීම ගැන. අම්ම ඇඳ ගත්තා. කොහේට ද ගියා. ඇය ගමන් කළා. ඇඬුවා. ගමන් කරමින් හැරි හැරි බැළුවා ඇය වට පිටාව හා මොනව දෝ මිමිනුවා. අම්මා පැමිණියා නො හඳුනන ගොඩනැගිල්ලක් වෙතට. එළිපත්තේ දී ඇය සාන්ත කුරුසේ ඇන්දා හා හිස වටා උත්තර සාටකය දාගත්තා. ඇතුළේ මිනිස්සු ගොඩක් හිටියා. සමහර අය ඉටිපන්දම් තිබ්බා, සමහර අය යාඤා කළා. අම්මා ඉටිපන්දමක් ගත්තා, සුරුවම ඉදිරියේ ඒක තිබ්බා. අයදින්න පටන් ගත්තා, ඇයට කමා කරන්න කියලා. ඇය කැමති නැහැ කරන්න ඒක. ඇයට වෙනත් දෙයක් ඉතුරු වෙලා නැහැ කරන්න. අම්මා හැසිරෙන විදිහ අමුතුයි. අම්මා කවදාවත් පෙර දී මෙහාට පැමිණ නැහැ. අමුතු තැනක්, නමුත් මම මෙහාට හරි කැමතියි. මොකට ද අම්මා සමාව ඉල්ලන්නේ ? සමහර විට මට රිදවපු නිසා, මට කෑම කවපු නැති නිසා. සැබවින් ම ඇය මනස වෙනස් කරගත්තා ද දන්නේ නැහැ තාත්තා වෙතට යාමට ? සැබවින් ම සියල්ල යහපත් වෙයි ද?
        අවසානයේ දී, අම්මා යාඤා කිරීම අවසන් කළා, ගොඩනැගිල්ලෙන් එළියට ආවා. මාවතේ දී ඇය උත්තර සාටකය ඉවත් කළා, කුඩා මල්ලේ දමා ගනිමින් ඇය මෝටර් රථයක් නවතා කොහේට ද ගියා.
        මෝටර් රථයේ දී මාව පැද්දෙන්න පටන් ගත්තා. ඔලුව තදින් කැරකෙනවා. මට නැවතත් අපහසුයි. අවසානයේ දී මෝටර් රථය නවතිනවා හා අම්මා ඇතුළු වෙනවා මොකක් දෝ ගොඩනැගිල්ලකට, තවත් ගොඩක් අරුම පුදුම පළමු එකට වඩා. හදිස්සියෙන් සුදු ලෝගු ලා ගත් මිනිස්සු දුවනවා, සිනහ උපදවන හිස් වැසුම් පැළඳ ගත්. මට ඇයි ද බයක් දැනෙන්නේ? මාව ගුලියකට හැකිළෙනවා. අම්මා ගොඩනැගිල්ලට ඇතුළු වෙනවා, දිග කොරිඩෝව මතින් කොහේට ද යනවා. ඇය සුදු ලෝගුවක් ලා ගත් පුද්ගලයෙකු වෙතට යනවා, ඔහු අයව අතින් අල්ලාගෙන කර්යාල කාමරය තුළට රැගෙන ගියා. එහි දොස්තරලා දෙන්නෙක් ඉන්නවා. කාර්යාල කාමරය තුළ සුදට හුරු මැද ඇඳක් වගේ එකක් තියෙනවා, ඒ මතින් විදුලි බුබුලක් දැල්වෙනවා. මම තව තවත් වැඩියෙන් භය වෙන්න පටන් ගන්නවා. මම ගොඩක් භයයි. අම්මේ.... ඇයි නැවතත් පපුව රිදෙන්න පටන් ගන්නේ. දොස්තරලා අම්ම ව ඒ අමුතු ඇඳේ වාඩි කරවනවා. ඒකට ඒ අය කිව්වේ “ ශල්‍යකර්ම ඇඳ “ කියලා. කාර්යාල කාමරයේ දොර වහනවා, මොකකට දෝ සූදානම් වෙනවා. එක දොස්තර කෙනෙක් රැගෙන එනවා යකඩ බන්දේසියක්. ඒ මත අතුරා තියෙනවා අප්‍රසන්න උපකරණ: මොනව දෝ පිහි හා විශාල අඬු. දෙයියනේ, මොනව ද ඒ අය කරන්න සුදානම් වෙන්නේ? මොකක් ද ඒ සියල්ලේ තේරුම. මගේ අම්මා මෙහෙ මොකක් ද කරන්නේ? ඇයට හිතුන ද මාව භය කරන්න. එපා, ආදරණීය අම්මේ, මම එ තරම් ම භය වෙලා ඉන්නේ. මට ඕනේ ඉක්මනට ඉපදෙන්න. ලොකු වෙන්න හා එයාට උදව් කරන්න. ඒ දොස්තරලට මට මොනවත් ම කරන්න දෙන්න එපා, ඉල්ලනවා ඔයාගෙන්, මම ඔයාට ගොඩක් ආදරෙයි නේ!
        බලාපොරොත්තු නො වන විදිහට දොස්තර අතට ගත්තා සිරිංජයක්, මොනව දෝ මගේ අම්මට විදිනවා. විනාඩි කිපයකට පසු ඇය නිදා වැටෙනවා. නමුත් මම නිදා ගන්නේ නැහැ. මට ඔක්කෝ ම පේනවා, දැනෙනවා. දොස්තරලා තම දෑතට ගත්තා ඒ අප්‍රසන්න උපකරණ හා අම්මා මතින් තිබ්බා. දෙයියනේ, මොකක් ද සිද්ධ වෙන්නේ? මට ඇයි මෙච්චර භය දැනෙන්නේ. ඇයි මගේ දෑසින් කදුළු ගලන්නේ. එ තරම් ම මගේ පපු පොඩ්ඩ කකියන්නේ ඇයි? මොවයින් ද එ තරම් ම භයංකාර විදුලි බුබුළු දැල්වෙන්නේ. එවායේ එළිය මාව මුළුමනින් ම දවාලනවා සේ ය? සුදු කබා හැඳගත් ඒ මිනිස්සු හිතුවේ මොකක් ද? මොනවට ද ඒ අය සුදානම් වන්නේ, ඇයි ඒගොල්ලෝ මගේ අම්ම ව නිදි කෙරෙව්වේ? ඇය කවදා වත් ඒකට ඉඩ නො දෙයි, මට මොනව හරි නරකක් කරනවට. ඇය මට ආදරෙයි නේ..
        මෙන්න දොස්තර ගන්නවා අඬු හා අම්මාගේ සිරුර ඇතුළට දානවා. දෙයියනේ දැනටමත් අඬු මා ලඟට ඇවිල්ලා. මම තවත් තදින් ඇකිළෙනවා මුවා වෙන්න. නමුත් ඔවුන් තුවාල කරනවා මගේ කකුලක්, එයින් ලේ වැහෙනවා. දෙයියනේ, කොච්චර රිදෙනව ද? මම අල්ලා ගන්නවා මගේ කකුලෙන් හා උත්සාහ කරනවා වෑහෙන ලේ නවත්වන්න. නමුත් සියල්ල නිශ්ඵලයි, තුවාලය ගැඹුරුයි. කෙහොම ද ඔවුන්ට පුළුවන් වෙන්නේ මගේ සිනිඳු සම පසාරු කරන්න තමන්ගේ යකඩ අඬුවලින්? මට ගොඩක් රිදෙනවා. ඇයි ඔවුන් නපුරු හා හදවතක් නැති අය වෙන්නේ? අම්මා කොහේ ද ඔයා? ඇයි ඔයා නිදි? ඒගොල්ලන්ව නවත්වන්නේ නැත්තේ ඇයි? මට හොඳයි ඉන්න අපිරිසිඳු හා පිළිකුල් ලෙස ගඳ හමන කුසේ, මම කැමති නැහැ මැරෙන්න. කරුණාකරලා එපා. මම නැවතත් හඬමි. අකාරුණික අඬු ගෙන දෙනවා ඊලඟ පහර, එවර අනාරක්ෂිත ළපැත්තට.
        ලේ තවත් වැඩියෙන්. මට දැනෙනවා, මම මැරෙනවා. මට කොච්චර රිදෙනව ද, දෙයියනේ ඇයි මට එගොල්ලෝ එහෙම කරන්නේ, මගේ වැරැද්ද මොකක් ද? මට ඇය මේ වගේ දුකක්? මම දැනටමත් අඬන්නේ නැහැ, කෑ ගහනවා, මගේ ශක්තිය එන්න එන්න අඩු වුනත්. මට දැනෙනවා ජීවිතය ටිකෙන් ටික මගෙන් ඈත් වෙනවා වගේ.
        ඔන්න දැන් අඬු නැවතත් එනවා. අවසාන ශක්තිය යොදවා ඒවා වීසි කරනවා. නමුත් ඩිංගක් ශක්තිය මගේ දුර්වල අතක තියෙනවා. අඬු අල්ලා ගන්නවා මගේ සිහින් බෙල්ල, අදිනවා මාව එළියට.
        විරුද්ධ වෙන්න හා අඬන්න මට ශක්තිය නැහැ. කොහොම වුනත් මාව කාටත් ඇහෙන්නේ නැහැ. මගේ හුස්ම සිර වෙනවා, මගේ සිරුරෙන් ලේ වෑහෙනවා. දොස්තරලා මාව එළියට ඇදලා ගන්නවා අම්මගේ කුසෙන්, නමුත් මැරිලා.
        දොස්තරලා උදාසීන ව බලනවා මගේ මෘතශරීර කොටස් දෙස, හෘදසාක්ෂියට පටහැනි ව වීසි කරනවා ඒවා කුණු භාජනයට. ටික වේලාවක් ගිය පසු අම්ම ව වෙනත් වාට්ටුවකට ගෙන යනවා. ඉක්මනට ම ඇය අවදි වෙනවා, ගෙදර යයි. සියල්ල පෙර සේ ම වෙයි. ඇගේ කුස තුළ මම කවදාවත් ජනිත වෙන එකක් නැහැ. මම ඉපදෙන්නේ නැහැ, වැඩෙන්නෙත් නැහැ. මා සැමදාට ම මෙහි වනු ඇති, කුණු භාජනයේ. මට කවදාවත් බැරි වෙයි ඇය ව වැළඳගන්න, මා වෙතට ඇදගන්න, සිඹින්න. මම කිසි දිනක යන්නේ නැහැ උද්‍යානයට හා පාසැලට. මගේ අම්මා කවදාවත් නො දකියි මගේ පළමු පියවරයන්, නො ඇසෙයි මගේ මුල් වදන්. ඇය දැනගන්න එකක් නැහැ මම කොච්චරක් ඇයට ආදරය කළා ද කියලා.

අලෙක්සාන්දර් බරීසෝවිච් අන්ද්‍රියානෆ්.
රුසියන් බසින් සිංහල බසට,
ෆීලික්ස් ප්‍රනාන්දු.

Friday, January 12, 2018

අන්ධකාර රාත්‍රිය.


වැස්ස චිරි චිරි ගා බේරෙන්නේ ය.

සඳ පායා නැත, තරු දිදුළන්නේ ද නැත.... නැත රේඛාවන්, නැත සිලුවටයන්, ඩිංගක් හෝ දීප්තිමත් තිතක් නැත්තේ ය. සියල්ල නිරන්තර ව ගිලි ගියේ ය, කුට්ටි කැපෙන අන්ධකාරයේ. ඔබ බලන්න, බලන්න ඔබට කිසිවක් නො පෙනෙන්නේ ය, නියත ව ම ඔබේ දෙනෙත් උදුරා දමයි...වැස්ස චිරි චිරි ගා බේරෙන්නේ ය, බාල්දියකින් සේ. බිහිසුනු කිළි..
ගම්බද මග ඔස්සේ ඇදි යන්නේ ය තැපැල් අස් ජෝඩුවක්. තනි අසු බැඳි කරත්තයේ අසුන් ගෙන සිටියේ ය පිරිමියෙක් දුම්රිය ඉංජිනේරු හිම කබාය ලා ගත්. ඔහු අසලින් ඔහුගේ බිරිඳ වූයේ ය. දෙදෙනා ම තෙතබරියන් වී. අසරුවා ඉතා බීමත් ව සිටියේ ය. උපතින් කොර ගසන්නේ ය, හඩින් සුසුම් හෙළන්නේ ය, වෙවුලන්නේ ය හා ඇදි යන්නේ ය ලෙඩ කපුටෝ වැල කන්නා සේ, ලැජ්ජාවේ මුදුනෙන් කාරිය ඇන හිටින්නේ ය, නවතින්නේ ය හා වීසි වෙන්නේ ය පැත්තකට. මග බිය උපදවන සුළු ය, පියවරක් පසා, මඩ වලවල්, ගොඩැලි, පැහැදිලි නැති පාලම් පොඩ්ඩක්. වම් පසින් වෘකයෙක් උඩු බුරන්නේ ය. දකුණු පසින් කතා කරයි ගිරිකඳුරු.

-        අතරමං නො වුනේ ද අපි මාවතේ? ඉංජිනේරුවා සුසුම් ලන්නේ ය. බිහිසුනු මගක්! අපිව පිටට ඇදලා ගන්න එපා!

-        මොකකින් ද ඇදලා ගන්නේ? අහ්! මොන ප්‍රාකාරයෙන් ද මාව ඔබ ඇදලා ගන්නේ? එහ් නින්දිත අයුරින්! සැලෙන්න! සුරතළියේ!

-        පෙනෙන විදිහට , අතරමං වෙලා අපි මාවතේ, ඉංජිනේරුවා කියන්නේ ය. කෙහේට ද අපිව අරගෙන යන්නේ, යක්ෂයන්? පේන්නේ නැති ද? මේක පාරක් ද?

-        පාරක් වුනා!

-        පොළොව එය නො වේ, බේබදු හොම්බ! දකුණට හැරියන්! ඉතිං ලුහුබැඳපන්! කොහේ ද සබුක්කුව?

-        මංමුළාව පරිදි, ඔබේ ප්‍රධානත්වය...

-        මරනවා, අනිනවා, මතක තියාගනින්! එලවා දමනවා දුර්ජනයා! නැවතියන් කොහේ ද යන්නේ? එතන පාරක් ද?

අශ්වයෝ නැවතෙති. ඉංජිනේරුවා පිම්මේ යන්නේ ය, එල්ලෙමින් අසරුවාගේ උරහිසින්, අදිමින් තෝන් ලණුව දකුණට. මඩේ කලවම් කරන්නේ ය, හදිස්සියේ ම හැරෙමින් එකෙනෙහි ම, එයින් නො වේ සියල්ලෙන් නො වේ. උද්දාමයට එහා ආරම්භ වන්නේ ය කුමක් දෝ බියකරු. අසරුවා ඇකිලෙන්නේ ය හා වියැකෙන්නේ ය, එල්ලි සිටින්නේ ය ප්‍රපාතයක මුදුනින්. ඉංජිනේරුවට දැනෙන්නේ ය, තනි අශ්වයා යෙදු කරත්තය මගීන් සමගින් පියඹා යයි අපාය වෙතට.
        ගිරිකඳුර ගැඹුරු නො වේ. ඉංජිනේරුවා නැගිටින්නේ ය, රැගෙන යන්නේ ය  දර මිටිය බිරිඳට හා ඉහලට බඩ ගෑවේ ය. ඉහලට, ගිරිකඳුර මුදුනට, අසරුවා වාඩි වී සිටින්නේ ය හා ලතෝනි දෙන්නේ ය. උල් කුළ පනින්නේ ය ඔහු වෙතට හා මුෂ්ටිය ඉහලට ඔසවමින්, කැබලිවලට ඉරා දැමීමට සූදානම්, විනාශ කිරීමට, මඩින්නට.
        මරනවා, පල් හොරා! කෑ ගසන්නේ ය ඔහු.

මුෂ්ටිය ඔසවාගෙන හා දැනටමත් මගේ අඩක් අසරුවාගේ බුදලයක් සේ ය. තව විනාඩියක්

මීෂා, මතක් කරන්න කුකුයෙෆ්කා!( ජනවාසයක නම ) බිරිඳ කීවා ය.

මීෂා වෙවුලන්නේ ය හා ඔහුගේ බිහිසුනු මුෂ්ටිය නවතියි මාවතේ අඩක. අසරුවා රැකුනේ ය.


අන්තොන් පාව්ලොව්ච් චේහෆ්.
රුසියන් බසින් සිංහල බසට,
ෆීලික්ස් ප්‍රනාන්දු.

Wednesday, December 27, 2017

පුවත්පත් හා සඟරා කියවන්නාගේ සිතුවිලි.


උෆීමිස්කි ප්‍රාදේශීය පුවත්පත


නො කියවන්න උෆීමිස්කි ප්‍රාදේශීය පුවත්පත් : ඒ අතරින් ඔබ ආකර්ශණීය නොවන්නේ ය කිසිම තොරතුරකට පිළිබඳ උෆිම්ස්කි පළාතේ.
රුසියානු මුද්‍රණ හිමිකර ගත්තේ ය තම නියාවන් බොහෝ ප්‍රභවයන් ලොවේ. රුසියානු මුද්‍රණ සතුවන්නේ ය:  කොමාරෝව්ස්කි ආලෝකය, අරුණෝදය, දේදුන්න, ආලෝකය, සෙවනැළි, කිරණ, පුළිඟුව, අරුණෝදය වැනි දෑ. නමුදු ඇයි ද එතරම් අඳුරු?
රුසියානු මුද්‍රණ හිමිකර ගත්තේ ය නිරීක්ෂකයා, ආබාධිතයා හා සයිබීරියාව.
මුද්‍රණය හිමි වන්නේ ය විනෝදාස්වාදය, ක්‍රීඩා භාණ්ඩ, එනමුදු එයින් අවශ්‍ය වන්නේ ය, එයට එතරම් සතුටු බව....
රුසියානු මුද්‍රණයට ඇත්තේ ය හඬ  හා  දෝංකාරය තමන්ට ආවේනික...සේ?
දිගු කලක් නො වන, නො හැක්කේ ය පාරට්ටු කරන්න තම සියවසෙන්...
රුසියාවට ඇත්තේ ය කුඩා සමූහයක් මොස්කව් සමගින්.
රුසියානු සංකල්පය  තද ආවරණයක් තුළ යවන්නේ ය.
හිමි වන්නේ ය නිරෝගී බව හා වෛද්‍යවරයා, එනමුදු ඒ අතරේ කොපමණ සොහොන් ද?


උෆීමිස්කි ප්‍රාදේශීය පුවත්පත්      -   සතිපතා නිකුත් වන පුවත්පතකි. 1864 වසරේ සිට ඌෆාහී දී නිකුත් විය. සංස්කාරකවරු, වේ. බුත්කේවිච්, ඊ. ගුරේවිච්. මොස්කව් හා පෙතෙර්බූර්ස්කි පත්තරවල ලිපි හා පණිවිඩ මූලික වශයෙන් නැවත මුද්‍රණය කරන ලදී.

ආලෝකය                             -            දිනපතා නිකුත් වූ දේශපාලනික, ආර්ථික හා සාහිත්‍ය යන කරුණු සාකච්ඡා කළ පුවත්පතකි. 1882 වසරේ සිට වේ.වේ. කමරෝෆ් විසින් පෙතෙර්බූර්ග් නගරයේ දී ප්‍රකාශයට පත් කෙරුණී.

අරුණෝදය                           -          දේපාලනික හා සාහිත්‍යමය තොරතුරු ඇතුළත් දිනපතා පුවත්පතකි. 1880 වසරේ සිට කීව් නගරයේ දී ප්‍රකාශයට පත් වූ අතර ප්‍රකාශක හා සංස්කාරක පේ.ආ. අන්ද්‍රේව්ස්කි විය.

දේදුන්න                               -             නිරූපිත සතිපතා නිකුත් වූ සඟරාවකී. මොස්කව්
නගරයේ දී නිකුත් වීමට ආරම්භ වූයේ 1883 වසරේ සිට ය. ප්‍රකාශක හා සංස්කාරක එන්.පේ. ගිල්යාරෆ්, ප්ලාතෝනෆ්.

ආලෝකය හා සෙවනැලි       -              කලාත්මක හා කාටූන් ඇතුළත් සතිපතා නිකුත්
වූ සඟරාවකී. 1878 – 1884 වර්ෂ තුළ දී මොස්කව් නුවර දී නිකුත් කරන ලදී. මෙය ප්‍රකාශ කරන ලද්දේ එන්. එල්. පුෂ්කරේෆ් විසිනි. 1882 වසරේ දී චේහෆ් විසින් සහයෝගීතාවයෙන් කටයුතු කරන ලදී.

කිරණ                                 -              සතිපතා නිකුත් වූ දේශපාලනික, සාහිත්‍යමය හා
සමාජයිය ජීවිතය පිළිබඳ කරුණු ඇතුළත් සඟරාවකී. 1880 වසරේදි හා 1881 සිට 1890 දක්වා කාලය තුළ පිතර්බුර්ග් නගරයේ දී නිකුත් වූ අතර, ප්‍රගතිශීලි ලේඛකයෙකු හා නවකතාකරුවෙකු වූ එස්.එස්. අක්‍රේයිත්ස් සංස්කාරක විය. චේහෆ් “ නාමපත්‍ර“ තුළ (1886) ඔහුව හැඳින්වූයේ ය “ යුදෝෆබ් යුදෝෆෝබෝවිච් අක්‍රේයිත්ස්“.

පුළිඟුව                                -              සතිපතා නිකුත් වූ නිරූපිත සඟරාවකී. සහිත්‍යය,
විද්‍යාව හා කලාව සඳහා වෙන් විය. 1879 සිට 1883 දක්වා කාලය තුළ පිතර්බූර්ග් නගරයේ දී නිකුත් විය. ගේ.දේ.ගොප්පේ ප්‍රකාශකයා වූ අතර එන්.පේ. අලෝවේර්ත් සංස්කාරක වූයේ ය.

අරුණෝදය                          -             සතිපතා නිකුත් වූ සඟරාවකී. රුසියානු යුදෙව්
ජනයා නියෝජනය කළ සඟරාවකි. 1879 වසරේ සිට 1883 දක්වා කාලය තුළ පීතර්බූර්ග් නගරයේ දී නිකුත් විය.

නිරීක්ෂකයා                          -             මාසිකව නිකුත් වූ සඟරාවකි. සාහිත්‍යමය හා
දේශපාලනික, අධ්‍යාපනික සඟරාවකි. 1882 වසරේ සිට පීතර්බූර්ග් නගරයේ දී ආ.පේ. පිතිකෝව්ස්කි විසින් නිකුත් කරන ලදී.

ආබාධිතයා                           -              රුසියානු ආබාධිතයා, යුධමය පුවත්පතකි, 1813
වසරේ සිට හා 1869 සිට පිතර්බූර්ග් නගරයේ දී නිකුත් විය. සේනධිපති මූලස්ථානය නියෝජනය කරන ලදී.

සයිබීරියාව                           -              සතිපතා නිකුත් වූ පුවත්පතකි.1873 සිට 1887
දක්වා කාලය තුළ යීර්කුත්ස්ක් හී දී නිකුත් විය.

විනෝදාස්වාදය                    -              සතිපතා නිකුත් වූ සාහිතයමය හා උපහාසාත්මක
සඟරාවකී. 1859 වසර ආරම්භයේ සිට 1880 වසර පුරා මොස්කව් නගරයේ දී නිකුත් වූ අතර සංස්කාරක ලෙස ෆේ.බේ. මිල්ලර් කටයුතු කළේ ය.

ක්‍රීඩාභාණ්ඩය                    -                 දරුවන් වෙනුවෙන් වෙන් වූ නිරූපිත සඟරාවකි.
තේ.පේ. පාස්සෙක් විසින් 1880 සිට සතිපතා පීතර්බූර්ග් නගරයේ දී නිකුත් කරන ලදී.

දෝංකරය                           -               දේශපාලනික හා සාහිත්‍යමය සතිපතා නිකුත් වූ
පුවත්පතකි. නිකුත් වූයේ පීතර්බර්ග් නගරයේ දී ය. ප්‍රකාශකයින් හා සංස්කාරකනරුන් ලෙස ඒ.ඒ. ක්රායෙව්ස්කි හා බේ.ඒ. බිල්බාසෆ් කටයුතු කරන ලදී. 1883 වසරේ දී නිදහස් මතධාරී දීසාවට මෙම පුවත්පත යොමු විය. 1884 වසරේ දී ප්‍රකාශ කිරීම නතර විය.

සියවස                             -                  මාසික සාහිතයමය, අධ්‍යාපනික හා
දේශපාලනික සඟරාවකි. ස්ලැවෝනියානු හැඟිමැති සඟරාවකි. 1882 වසරේ දී පීතර්බූර්ග් නගරයේ දී එම්.ඒ. ෆිලිප්පෝෆ් විසින් නිකුත් කරන ලදී.

රුසියාව                           -                  ස්ලැවෝනියානු පුවත්පතකි. 1880 සිට 1882
වසර දක්වා මොස්කව් නගරයේ දී ඊ.එස්. අක්සාකෆ් විසිනි.

මොස්කව්                        -                            සතිපතා නිකුත් වූ සාහිත්‍යය හා කලාත්මක
සඟරාවකි. 1882 වසරේ සිට 1883 දක්වා කාලය තුළ මොස්කව් නගරයේ දී ඊ.එස්. ස්තාලින්ස්කි විසින් නිකුත් කරන ලදී. මෙම සඟරාව ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පිරිස් විසින් බලාපොරොත්තුවෙන් සිටියහ. 1882 වසරේ දි චේහෆ් විසින් මෙම සඟරවට ලිපි නිකුත් කරන ලදී.

රුසියානු සංකල්පය         -                    මාසික ව නිකුත් වූ විද්‍යාත්මක, සාහිත්‍යමය හා
දේශපානික තොරතුරු ඇතුළත් මධ්‍යස්ථ මතධාරි යොමුවක් තිබු සඟරාවකි. 1880 වසරේ දී මොස්කව් නගරයේ දී වී.එම්. ලව්රෝෆ් විසින් නිකුත් කළ අතර එස්.ඒ. යූරේෆ් සංස්කාරකවරයා විය.

ස්වස්ථතාව                     -                     විද්‍යාත්මක ප්‍රසිද්ධ පුවත්පතකි.
ස්වස්ථතාවයට මුල් තැන දුන් 1883 වසරේ දී පීතර්බූර්ග් නගරයේ දී නිකුත් කරන ලදී. 1874 වසරේදී එම නමින් ම සඟරාවක් නිකුත් විය.

වෛද්‍යවරයා                  -                             සතිපතා නිකුත් වූ වෛද්‍ය සඟරාවකී. 1880
වසරේ දී පීතර්බූර්ග් නගරයේ දී කේ.එල්. රික්කෙර් විසින් නිකුත් කරන අතර මහචාර්ය වී.ඒ. මනස්සේයිනා විසින් සංස්කරණය කරන ලදී.



අන්තොන් පාව්ලොව්ච් චේහෆ්.
රුසියන් බසින් සිංහල බසට,
ෆීලික්ස් ප්‍රනන්දු.

Wednesday, December 20, 2017

ආහ්ලාදය.


අප්පුච්චා කැස්සේ ය, කියවීම ආරම්භ කළේ ය.

මධ්‍යම රත්‍රිය උදා වී තිබුණි.
මීත්‍යා කුල්දාරෝෆ්, වික්ෂිප්ත, පිළිවෙලක් නැති ව, ඉගිලුණේ ය මහල් නිවස තුළට තම මාපියන්ගේ, කඩිනමින් ඇතුළු වන්නට වූයේ ය කාමරයෙන් කාමරයට. දෙමව්පියෝ ඒ වන විටත් නින්දට ගොස් සිටියෝ ය. සහෝදරිය ඇඳ මත වැතිර සිටියා ය. නවකතාවක අවසාන පිටුව කියවා අවසන් කළා ය ඈ. පාසැල් ශිෂ්‍ය සහෝදරයෝ නින්දට වැටී සිටියෝ ය.
කොහේ ඉඳල ද එන්නේ? දෙමව්පියෝ පුදුම වූහ. මොකක් ද උඹට වෙලා තියෙන්නේ?
අයියෝ, අහන්න එපා! මම කවදාවත් බලාපොරොත්තු වුණේ නැහැ! ඒක කොහොමත් අදහගන්න බැහැ!
මීත්‍යා සිනාසෙන්න මූලපිරුවේ ය හා වාඩිවූයේ  ය අත්ඇඳි පුටුවේ. සතුට හේතු කොට ගෙන නො හැකි විය දෙපා මත නැගිට සිටීමට.
එය අදහගන්න බැහැ! ඔයගොල්ලන්ට හිතාගන්නවත් බැහැ! ඔයගොල්ල බලන්න!
සහෝදරිය එකවර ම ඇඳෙන් පැන්නාය, වීසි කරමින් තමා මත වූ පොරවනය හා සහෝදරයා වෙත ඇදී ආවා ය. පාසැල් සිසුවෝ අවදි වූහ.
මොකක් ද උඹට වෙලා තියෙන්නේ? උඹට මුහුණක් නැති ද?
ඒ මගේ සන්තෝෂය නිසා, අම්මණ්ඩි! දැන් මුළු රුසියාව ම මාව දන්නවා! මුළු රුසියාව ම! ඉස්සර ඔයාලා විතරයි දැන ගෙන සිටියේ, මේ ලෝකයේ සිටින්නේ ය විද්‍යාපීඨයේ ලේඛකාධිකාරි ද්මිත්රී කුල්දාරොෆ්. නමුදු දැන් මුළු රුසියාව ම ඒ බව දන්නවා! අම්මණ්ඩි! අහෝ දෙයියනේ!
මීත්‍යා පැන්නේ ය, දිව ගියේ ය කාමරයක් ගානේ හා නැවතත් අසුන් ගත්තේ ය.
මොකක් ද වෙලා තියෙන්නේ ? කියන්න පැහැදිලි ව!
ඔබලා ජීවත්වන්නේ වනසතුන් වගේ, පත්තරයක් කියවන්නේ නැහැ, කිසි ම අවදානයක් යොමු කරන්නේ නැහැ විවෘත බවට, පත්තරවල කොච්චර අපූරු දේවල් ද! මොකක් හරි සිද්ධ වෙලා වගේ! දැන් සියල්ල පසක් වී තිබේ, කිසිවක් වසන් වන්නේ නැත. මම කොච්චර තුටින් ද? අහෝ දෙවියනී! සියල්ලට වඩා ප්‍රසිද්ධ පුද්ගලයින් පිළිබඳවයි පත්තරවල මුද්‍රණය කරන්නේ, ඒ අය මා ගැන තොරතුරු ගත්තා, මුද්‍රණය කළා!
උඹ කොහේ ද?
අප්පුච්චා සුදුමැළි වූනේ ය. අම්මණ්ඩි බැලුවා ය රූපකාය දෙස හා සාන්ත කුරුසය ඇන්දා ය. පාසැල් සිසුවෝ පැන්නෝ ය කොට රාත්‍රී කමිස තුළට, කිට්ටු වුනෝ ය තම වැඩිමහල් සහෝදරයා වෙතට.
ඔව් මා පිළිබඳ මුද්‍රණය කළා! දැන් මා ගැන මුළු රුසියාව ම දැන ගන්නේ ය. ඔබ, අම්මණ්ඩි, සඟවන්න ඒ පත්තරය මතකයට! සමහර දිනවල කියවමු අපි. බලන්න!
මීත්‍යා සාක්කුවෙන් එළියට ගත්තේ ය පත්තරය, පිරිනැමුවේ ය පියාට හා වීසි කළේ ය ඇඟිලිවලින් නිල් පැන්සලෙන් ඇඳි රවුම තුළට.
කියවන්න!
පියා ඇස් කණ්නාඩි යුගල පැළඳ ගත්තේ ය.
කියවන්නකෝ!
අම්මණ්ඩි බැලුවා ය රූපකාය දෙස හා සාන්ත කුරුසය ඇන්දා ය. අප්පුච්චා කැස්සේ ය, කියවීම ආරම්භ කළේ ය.
“ උඳුවප් මහේ 29 වන දා, රාත්‍රී එකොළහට, විද්‍යා පීඨයේ ලේඛකාධිකාරි ද්මිත්‍රීයි කුල්දාරොෆ්......
දැක්ක ද, දැක්ක ද? ඉදිරියට!
විද්‍යා පීඨයේ ලේඛකාධිකාරි ද්මිත්‍රීයි කුල්දාරොෆ්, එළියට යමින් දොරටුවෙන් මාලයා බ්‍රෝන්‍යා, නිවසේ කසිහීනාගේ, හා බීමත් තත්ත්වයෙන් සිටිමින්.......
මම සෙමියොන් පේත්‍රොවිච් සමගින්..... සියළු තොරතුරු යා වී ඇත! කියවාගෙන යන්න! ඉදිරියට ම! ඇහුම්කන් දෙන්න!
සිටිමින් බීමත් තත්ත්වයේ, ලිස්සා ගියේ ය හා අසු යටට වැටුනේ ය. මෙහි නැගී සිටි ගැමි ගොවියා, දුරිකිනෝ, යූහ්නෝව්ස්කි පළාතේ, ඉවාන් ද්‍රෝතෆ්. බිය වූ අසු, ඉදිරියට පියමන් කරමින් කුල්දාරෝෆ් අතරින් හා මොස්කව් දෙවන පංතියේ වෙළෙන්දෙක් වන ස්තේෆාන් කුල්කෝෆ් සිටි ඔහුගේ හිම කරත්තය අතරින් ඇද ගෙන යමින්, වේගයෙන් දිව ගියේ ය පාර පුරා හා මුරකරුවන් විසින් රඳවා ගත්තේ ය. කුල්දරෆ් ආරම්භයේ දී අනුකම්පා රහිත තත්ත්වයේ සිටි අතර, පොලිස් ස්ථානයට රැගෙන ගිය අතර, වෛද්‍යවරයෙකු විසින් සහතික කරන ලදී. පිටිකරට වැදුණු පහර ඔහුට.....
ඒ මගේ රශ්මිය පිළිබඳ ව යි. අප්පුච්චා! ඔබ ඉදිරියට කියවගෙන යන්න!
....... පිටකරට වැදුණු පහර ඔහුට, සැහැල්ලුවෙන් සැහැල්ලුව වෙත රැගෙන ගියේ ය. සිදු වූ දේ පිළිබඳ කෙටුම්පත සකස් කරන ලදී. තුවාලකරුට වෛද්‍ය ආධාර ලබා දෙන ලදී.“...
හිස පිටුපසට සීතල ජලය වත් කළේ ය. දැන් කියෙව්වෝ ය? එහෙත්? මෙන්න? දැන් මුළු රුසියාවේ ම  ඇවිද ගියේ ය! දෙන්න මෙහාට!
මීත්‍යා උදුරා ගත්තේ ය පත්තරය, නැමුවේ ය සාක්කුවට ඔබා ගත්තේ ය.
දුවමින් මකරෝෆ් වෙතට, ඔහුට පෙන්වමි...... තවත් ඉවනිත්ස්කිට පෙන්වන්න වුවමනා යි, නතාලියා ඉවානෝවට, අනිසීම් වසීලිච්ට..... දුවමින්! සමු දෙන්න!
මීත්‍ය විශ්වාස කළේ ය මල සහිත තොප්පිය හා ජය ගත්, ප්‍රීතිමත්, සතර අත දිව ගියේ ය මාවත පුරා.

අන්තොන් පාව්ලවිච් චේහෆ්.
රුසියන් බසින් සිංහල බසට,
ෆීලික්ස් ප්‍රනාන්දු.

Saturday, December 16, 2017

ඒකය තුළ බාන.


මුහුණ ඔහුගේ නිසැකව ම දොරට තද කොට එබුවා සේ.

විශ්වාස නො කරන්න ඒ ජූදාස්ව, බොහොඬව! අපේ කාලයේ විශ්වාසය පහසුවෙන් ගිලිහෙයි, පැරණි අත්වැස්මක් ගිලිහෙනවට වඩා, හා මම නැතිකර ගත්තමි!
සවස්වරුව උදා වී තිබුනේ ය. මම අස්රියෙන් ගියෙමි. මට උසස් පුද්ගලයෙකුට සේ, ගැලපෙන්නේ නැත අසුපිටින් ගමන් යාම. නමුත් එවර මම විසල් ලෝම කබාය තුල වූයෙමි හා හැකි විය මට වහන් වීමට මුගටි කරපටිය තුල. ලාභය, දැනුවත් බව, නො සලකා හරිමින් පැසුළු හා ශීත කාලය, කරත්තය තුල හිරට පිරී තිබුනේ ය. මාව කිසිවෙක් හඳුනා නො ගත්තේ ය. මුගටි කරපටිය මාව අප්‍රසිද්ධ වෙස්ගැන්වීමකට පත් කළේ ය. මම ඇවිද ගියෙමි, කිරා වැටුනෙමි මේ කුඩා.....
“ නැහැ, ඒ ඔහු නො වේ! සිතුවෙමි මම, බලමින් එක් කුඩා තැනැත්තෙක් දෙස සා ලෝම කබාය පැළඳ ගත්. ඒ ඔහු නො වේ! නැහැ ඒ ඔහු! ඔහු!“
සිතුවෙමි මම,විශ්වාස කරම් දෝ නො කරම් දෝ තම දෙනෙත්....
ලෝම කබාය පැළඳ ගත් තැනැත්තා අතිශයින් සමාන නො වේ ඉවාන් කපිතෝනිච්ට, මගේ එක් ලිපිකරුවෙක්.... ඉවාන් කපිතෝනිච් කුඩා, දුර්මුඛ, පැතලි නිමැවුම. ඔහු තරුණයි, ඔහුගේ උරහිස් චාපයක් සේ නැමුනේ ය, දණහිස් සදහට ම නැමී ඇත, දෑත් පැල්ලම් සහිත ය හා මුහුණ ඔහුගේ නිසැකව ම දොරට තද කොට එබුවා සේ හෝ තෙත රෙදිකඩෙන් පහර දුන්නා මෙනී. මුහුණ ඇඹුල් විය හා දුක්මුසු විය; ඇය දෙස බලමින්, ගායනා කිරීමට හිතෙන්නේ ය“ ලුචිනූෂ්කු “ හා කෙඳිරි ගෑම. මාව දැකීමෙන් ඔහු තැති ගැන්වෙන්නේ ය, සුදුමැලි වී ලජ්ජාශීලි වන්නේ ය. නිසැකව ම ඔහුව කා දැමීමට හෝ මරා දැමීමට මට කැමැත්තක් ඇති විය. මලානික වූයේ ය හා සසල වූයේ ය සියළුම අවයව ඔහුගේ.
තුච්ඡ බව, නිහඬ බව හා හිස් බව ඔහුගේ මෙන් නො දනිමි වෙනෙකෙකුගේ. එවන් සත්තු පවා නො දනිමි, ඔහු මෙන් දැඩි නිහඬ.
සා සමින් වූ කබාය හැඳගත් තැනැත්තා දැඩිව මට සිහි ගැන්වූයේ ය ඒ ඉවාන් කපිතෝනිච්ව. මුළුමනින් ම ඔහු! කිසිම පුද්ගලයෙක් තරම් ම නැමෙන සුළු නැත, ඔහු මෙන්,නො පෙනෙන්නේ ය දුර්මුඛ වීමෙන්. තමාව පාලනය කරගත්තේ ය බියසැක නොමැතිව සියල්ල වඩාත් සහසිකව. අසල්වාසියා සමග කතා කළේ ය දේශපාලනය. ඔහුට ඇහුම්කන් දුන්නේ ය මුළු රිය මැදිරියම.
ගම්බෙත්තා මියැදුනේ ය! කීවේ ය ඔහු, දෑත් කරකවමින් හා වනමින්. එය බිස්මාර්ක්ට අත උඩින්. ගම්බෙත්තා ඉතා බුද්ධිමත් ය. ඔහු යුද්ධ කරන්නේ නම් ජර්මානුවන්ට එරෙහි ව හා ගත්තේ ය තම පංගුව, ඉවාන් මත්වේයිච්! ඇයි දැයි ඔහු වූයේ සමාර්ථයෙක්. ඔහු ප්‍රංශ ජතිකයෙක් වූයේ ය, නමුදු ඔහුගේ ආත්මය රුසියානු වූයේ ය. තලේන්තු!
අහ් නුඹ, ප්‍රලාපයක් සේ ය!
පාලකයා පැමිණි දා ඔහු වෙත ප්‍රෙව්ශ පත් සමගින්, ඔහු ඉඩ හැරියේ ය බිස්මාක්ට නිදහසේ සිටීමට.
කුමක් නිසා ද ඔබගේ රිය මැදිරිය තුල එතරම් කළුවර? පාලකයා වෙත ඔහු කඩා පැන්නේ ය. ඔබ ලඟ ඉටිපහන් නැද්ද? මොකක් ඒ? මොකක් ද මේ අපිළිවෙල? කියා දෙන්න ඔබට කෙනෙක් නැහැ? එතෙරෙන් ඔබව ඇසුවා සේ ය! ප්‍රෙක්ෂකයින් ඔබ වෙනුවෙන් නො වේ, ඔබ ප්‍රෙක්ෂක්යින් සඳහා ය! යකා ගත්තාවේ! නො තේරෙමි, ඇයි ද ප්‍රධානියා සේ බලන්නේ?
විනාඩියකට පසු ඔහු බල කරමින් ඉල්ලා සිටියේ ය අපගෙන්, අපි සියළු දෙනා ම වෙනතකට යොමු වීමට.
වෙනතකට යොමු වන්න! කියති ඔබට! දෙන්න මැඩම්ට තැනක්! ආචාරශීලි වන්න! පාලකයාණෙනී!
එන්න මෙහාට, පාලකය! ඔබ සල්ලි ගන්න, දෙන්න ඉඩක්! එය තුච්ඡයි.
මෙහි දුම්පානයට අවසර නැත! කෑගැසුවේ ය පාලකයා.
කව් ද එය තහනම් කලේ? කාට ද බලය තියෙන්නේ? එය නිදහස කඩ කිරීමක්! මම කටවත් ඉඩ හරින්නේ නැහැ කඩ කරන්න මගේ නිදහස! මම නිදහස් පුද්ගලයෙක්!
අහ් උඹ, මෘගයා වගේ! මම බැළුවෙමි ඔහුගේ මුහුණත්තහඩුව හා දෑස් ඔහුගේ විශ්වාස නො කළෙමි. නැහැ, ඒ ඔහු නො වේ! විය නො හැක්කේ ය! එවන් වචන දන්නේ නැත, “ නිදහස“ හා “ ගම්බෙත්ත“ සේ.
කියන්න කිසිවක් නැත, නියම පිළිවෙල! කීවේ ය ඔහු, වීසි කරමින් දුම්වැටිය. ජීවත් වෙයන් මෙන්න මේ මහත්වරුන් සමග! ඔවුන්ගේ සිතුම් පැතුම් බල පැවැත්විනි පිළිවෙලක් තුල, අකුරු මත! ආකෘතිවාදියෝ, අශිෂ්ටයා! යටත් වන්නේ ය!
මම දරා නො ගත්තෙමි හා හිනාවෙන්නට වීමි. මගේ හිනාවට ඇහුම්කන් දෙමින්, ඔහු යන්තමට මා දෙස බැළුවේ ය, ඔහුගේ හඬ දෙගිඩියාවෙන් වූයේ ය. ඔහු හඳුනා ගත්තේ ය මගේ සිනහව හා මගේ හිම කබාය. ඔහුගේ උරහිස් ඒ ක්ෂණයෙන් වකුටු වන්නේ ය. විගස ම වෙනස් විය! මම තවත් කුකුසක් ඇතිකර නො ගත්තෙමි. ඒ ඉවාන් කපිතෝනිච් වූයේ ය, මගේ ලිපිකරු. ඔහු අසුන් ගත්තේ ය හා සඟවා ගත්තේ ය නාසය සා ලෝම තුල.
දැන් මම ඔහුගේ මුහුණ දෙස බැළුවෙමි.
“ ඉඳුරා ම, සිතුවෙමි මම, එය දුර්මුඛ ය, පැතලි රූපයට හැකි විය කීමට මෙවන් වචන, “ අශිෂ්ටයා“ හා “ නිදහස“ සේ? සැබවින් ම එසේය හැකි ය. එය ඇදහිය නො හැක, නමුදු සත්‍යයි ..... අහ් නුඹ, ප්‍රලාපක් වාගේ!“
විශ්වාස කරන්න එයින් පසු තුච්ඡ මුහුණ ඒ බෙහොඬාගේ!
මම තවත් විශ්වාස නො කරමී. ගැස්ම, අමනාප නො වන්නේ නුඹ!

අන්තොන් පාව්ලවිච් චේහෆ්.
රුසියන් බසින් සිංහල බසට,
ෆීලික්ස් ප්‍රනාන්දු.